HIH3, STUDIA budownictwo, SEMESTR I, hydraulika i hydrologia
[ Pobierz całość w formacie PDF ]
1.Opady atmosferyczne, pomiar opadów, przebieg roczny
opadów.
6. Dolina rzeczna, elementy koryta rzecznego, typy rzek-
charakterystyka
11. Siły działające na ciecz
Siły masowe
– działają na całą masę płynu, czyli na każdą cząstkę
i są z nią związane, wielkość sił jest proporcjonalna do masy
cieczy.
-siła ciężkości
- siła odśrodkowa
- siła bezwładności
Opad atmosferyczny – ogół ciekłych lub stałych produktów
kondensacji pary wodnej spadających z chmur na powierzchnię
Ziemi. Zaliczamy: deszcz, mżawkę, śniegm krupy, grad. Opad
który nie dociera do ziemi to Virga.
Dolina rzeczna
– wklęsła forma terenu o wydłużonym
kształcie otoczona ze wszystkich stron wzniesieniami i
wyraźnie wykształconym dnie, najczęściej powstała w wyniku
działalności rzek lub lodowców.
Pomiar opadu – wykonuje się na stacjach synoptycznych dwa razy
w ciągy dnia o godz 6 i 18 UTC, a na posterunkach
meteorologicznych i deszczowych raz dziennie o 6 UTC. Ilość
opadu odpowiada grubości warstwy wody, która wytworzyłaby się
na powierzchni poziomej gdyby woda nie parowała, nie wsiąkała i
nie spływała,
Elementy koryta rzecznego:
a) plosa – głębokie koryto pod stromym brzegiem wklęsłym
b) przerniały – płytkie odcinki, uformowane przez ruchome
ławice
c) odsypiska – fałdy boczne pomiędzy plosami
d) ławice – nagromadzenie rumowiska w części środkowej
koryta
e) meandry – powstają przy wzmożonej erozji bocznej brzegów
wklęsłych, wywołują powiększenie zakoli; proces ten w
konsekwencji prowadzi do powstania starorzeczy
Parcie hydrostatyczne
– siła z jaką ciecz będąca w spoczynku
oddziaływuje na ścianki i dno zbiornika na ciała zanurzone w
cieczy, na inna ciecz lub na wyodrębnione w niej powierzchnie.
Parcie jest wywołane przez siły masowe oraz siły powierzchniowe
Siły powierzchniowe
– to siły ciśnienia i siły tarcia lepkiego,
występujące pomiędzy sąsiednimi warstwami cieczy
Przebieg roczny opadów – wyraża kontynentalne cechy klimatu
określone wyraźnym maksimum letnim i minimum zimowym.
12. Ciśnienie hydrauliczne, rodzaje ciśnień
2. Metody obliczania warstwy opadu w zlewni.
Typy rzek:
a) ze względu na charakter środowiska
- górskie
- równinne
- jeziorne
- bagienne
- krasowe
b) ze względu na kierunek płynięcia wody
- konsekwentne
- subsekwentne
- obsekwentne
Rodzaje ciśnień:
a) atmosferyczne
b) bezwzględne
c) manometryczne
d) względne
a) metoda izohiet
b) metoda wielokątów równomiernego zadeszczenia
c) metoda siatki geograficznej
d) metoda hipsometryczna
e) metoda regionów opadowych
a) metoda izohiet (izohiety – linie łączące punkty o jednakowej
wysokości opadów), na plan zlewni nanosimy stacje opadowe i
pomierzone na nich wysokości opadów. Izohiety wykreśla się
poprzez interpolację między wartościami oparów, w nawiązaniu do
rzeźby terenu.
Ustala się wielkości pow. Zlewni między izohietami i przypisuje
im się opad będący średnią arytmetyczną wartości tych izohiet.
Średni opad to średnia ważona opadów pomiędzy izohietami, wagą
jest pow. cząstkowa zlewni.
b) metoda wielokątów równomiernego zadeszczenia –
poszczególne stacje łączy się między sobą pokrywając plan zlewni
siatką trójkątów. Symetralne boków trójkątów tworzą wielokąty
dla których położona wewnątrz stacja jest reprezentatywna.
Metoda ta jest stosowana w zlewniach nizinnych, mało
zróżnicowanych pod względem fizjograficznym. Opad średni jest
średnią ważoną, gdzie wagą jest pow. Poszczególnych wielokątów.
14. Parcie hydrostatyczne
Parcie hydrostatyczne
– siła z jaką ciecz będąca w spoczynku
oddziaływuje na ścianki i dno zbiornika, na ciała zanurzone w
cieczy, na inną ciecz lub na wyodrębnione w niej pow. Parcie jest
wywołane przez siły masowe oraz siły powierzchniowe.
7. Profil poprzeczny i podłużny koryta rzeki-
charakterystyka
Profil podłużny rzeki
– wykres obrazujący wysokość n.p.m.
poszczególnych odcinków koryta rzecznego, od źródeł do
dowolnego punktu doliny lub ujścia rzek, pomocny przy
obliczaniu spadku rzeki.
15. Wypór cieczy, pływanie ciał.
Wypór hydrostatyczny
- siła stanowiąca wypadkową naporów
hydrostatycznych działających na ciało częściowo lub całkowicie
zanurzone w cieczy. Wypór skierowany jest przeciwnie do siły
ciężkości, a jego wartość określa prawo Archimedesa. Zaczepiony
jest umownie w tzw. środku wyporu, który pokrywa się ze
środkiem masy wypartej cieczy. W przypadku statku lub jachtu
wypór w warunkach statycznych równa się wyporności.
System Hortona
– obecnie jest on powszechnie stosowany;
rzeki 1-rzędu to odcinki początkowe wszystkich rzek nie
mających jakichkolwiek stałych dopływów, rząd cieków
wzrasta do 2 poniżej połączenia cieków 1 rzędu połączenie
dwóch cieków n-rzędu tworzy ciek rzędu n+1.
3.Cykl hydrologiczny, bilans wodny.
Cykl hydrologiczny
- to naturalny obieg wody na Ziemi.
Obejmuje on procesy zachodzące w atmosferze, biosferze i w
litosferze. W cyklu hydrologicznym wyróżnia się obieg duży i
mały.
Do wody wyłączonej z obiegu zalicza się:
a) lodowce i pokrywy śnieżno-lodowe
b) wodę głębinową w jeziorach, morzach i oceanach
c) głębinowe wody podziemne
8. Stan wody, pomiar stanu
Pływanie ciał
, stan równowagi ciała stałego zanurzonego
częściowo (lub całkowicie) w płynie. Zgodnie z prawem
Archimedesa siła wyporu ciała równa jest P = gρV
c
, gdzie: g -
przyspieszenie ziemskie, ρ - gęstość płynu, V
c
- zanurzona objętość
ciała. Warunek pływania ma postać: P = m
c
g, gdzie m
c
- masa
zanurzonego ciała.
Stan wody
– jest to wzniesienie zwierciadła wody w cieku
ponad umowny poziom odniesienia.
Strefy stanów
– wyznacza się na podstawie rocznych stanów
charakterystycznych.
a) strefa stanów niskich
b) strefa stanów średnich
c) strefa stanów wysokich
d) stan ostrzegawczy
e) stan alarmowy
Ciało może pływać w danym płynie, gdy ρ≥m
c
/V, gdzie: V -
całkowita objętość ciała (pozostałe oznaczenia jw.). Równowagę
pływającego ciała określa położenie jego metacentrum.
Bilans wodny
– jest to zestawienie obiegu wody w przyrodzie na
poszczególnych obszarach, z rozróżnieniem na przychody i
rozchody. Mierzy się go, biorąc pod uwagę ilość opadów na danym
terenie, odpływ powierzchniowy i podziemny danego terenu,
parowanie. Wyróżniamy fazę lądową i oceaniczną cyklu
hydrologicznego.
16. Podstawowe definicje dotyczące ruchu cieczy.
Pomiary stanów wody –
stany wody są podstawową
charakterystyką hydrologiczną rzeki. Stany wody mierzy się za
pomocą wodowskazów. Miejsce prowadzenia pomiarów
stanów wody nazywa się posterunkiem wodowskazowym,
natomiast punkt na rzece w którym zainstalowany jest
wodowskaz nosi nazwę profilu wodowskazowego
a) wodowskazy łatowe
b)wodowskaz pływakowy
- Prędkość
– stosunek drogi poruszającej się cząstki wody do
czasu, w jakim tę drogę przebyła.
- Prędkość średnia
– nie jednej cząstki –prędkość całego
strumienia, wypadkowa wielu różnych prędkości
V
śr
= Q/A [m/s]
Q- objętość cieczy [m
3
/s]
A- przekrój poprzeczny strumienia [m
2
]
- Wielkość przepływu -
(jest związana z prędkością)
- Tor cząstki cieczy –
linia, jaką wyznacza poruszająca się w
przestrzeni pojedyncza cząstka cieczy.
- Linie prądu
– linia poprowadzona w polu prędkości styczna w
każdym punkcie wektora prędkości – linie prądu nie mogą się
krzyżować (pojęcie matematyczne).
- Struga cieczy
– pęk linii prądu o nieskończenie małym przekroju
poprzecznym (pojęcie fizyczne) przechodzących prostopadle przez
wszystkie punkty elementu pola dA
- Rurka prądu
– linie prądu przechodzące przez kontur pola dA,
tworzą pobocznicę strugi
- Strumień
–zbiór wszystkich strugm jakie przepływają przez
przekrój o wymiarach skończonych
4. Charakterystyka hydrograficzna zlewni (parametry zlewni)
a) powierzchnia zlewni (km2)
b) długość zlewni (km) długość doliny cieku głównego od jego
ujścia do działu wodnego w przedłużeniu odcinka źrógłowego
c) długość działu wodnego (km) – czyli obwód zlewni na
podstawie mapy topograficznej
d) szerokość zlewni (km) - max lub śr
e) wskaźnik symetryczności zlewni „Ks” – określa podział
dorzecza przez ciek wodny
9.Pomiary prędkości wody, pomiar przepływu
Pomiary prędkości wody
a) metody bezpośrednie
- metoda wolumetryczna – do pomiaru natężenia przepływu
w małych ciekach
- metoda chemiczna – gdy przepływ większy niż kilkanaście
m3/sek
- metoda przelewów cechowanych – określa grubość
warstwy wody, która przelewa się nad koroną przelewu
b) metody pośrednie
- metoda pływakowa – do badania rzek o ruchu wody
zbliżonym do laminarnego. Pływaki mierzą pow. Prędkość
wody.
- metoda młynkowa – punktowe pomiary prędkości wody za
pomocą młynka hydrometryczneg
5. Cieki wodne (rodzaje) - rzeki – klasyfikacja
Ciek wodny
– ogólne określenie wszelkiego rodzaju wód
powierzchniowych liniowych, płynących pod wpływem siły
ciężkości, płynące stale lub w ciągu dłuższych okresów w
wyżłobionych przez siebie łożyskach otwartych
Ze względu na wielkość oraz pochodzenie dzielimy:
a) naturalne
- rzeka
- strumień
- struga
- potok
b) sztuczne
- kanał wodny
- rów wodny
17.Równanie ciągłości strumienia cieczy
Ruch nazywamy ciągłym – jeśli rozważany obszar przepływu jest
całkowicie wypełniony cieczą.
Zgodnie z zasadą zachowania masy przez każdy przekrój
przepływa w jednostce czsau jednakowa ilość cieczy
Q
1
=Q
2
V
1śr
p
1
A
1
=V
2śr
p
2
A
2
Dla płynu nieściśliwego p
1
=p
2
Dla strumienia cieczy równanie ciągłości ruchu ma postać:
V
1śr
A
1
=V
2śr
A
2
=Q=const
Pomiary przepływów:
a) metody jednoparametrowa – pomiar jednej zmiennej funkcji
opisującej przepływ
b) metody wieloparametrowe – pomiar kilku zmiennych
(prędkość śr, pow przekroju hydrometrycznego)
W zależności od długości rzeki i wielkości dorzecza:
a) rzeki małe (100-200km)
b) rzeki średnie (200-500km)
c) rzeki duże (500-2500km)
d) rzeki wielkie (2500km<)
10. Podstawowe właściwości cieczy
20. Straty liniowe, straty miejscowe
a) gęstość cieczy- zależy od ciśnienia i temperatury m/v
b) ciężar objętościowy cieczy
c) lepkość cieczy
d) ściśliwość cieczy
e) rozszerzalność cieplna cieczy
f) napięcie powierzchniowe
g) włoskowatość
Ciecz doskonała – nieściśliwa, nielepka.
Straty liniowe
(na długości) wywołane „tarciem cieczy o ścianki
przewodu – są wprost proporcjonalne do długości przewodu
Biorąc pod uwagę ciągłość zasilenia
a) stałe
b) okresowe
c) sporadycznie wysychające
d) efemeryczne
Straty lokalne
(miejscowe) powstają w pewnych określonych
miejscach przewodu i wywołane są różnymi lokalnymi
przeszkodami, powodując zaburzenia w ruchu cieczy – ich
wielkość zależy od przeszkody.
[ Pobierz całość w formacie PDF ]
zanotowane.pl doc.pisz.pl pdf.pisz.pl chiara76.opx.pl
1.Opady atmosferyczne, pomiar opadów, przebieg roczny
opadów.
6. Dolina rzeczna, elementy koryta rzecznego, typy rzek-
charakterystyka
11. Siły działające na ciecz
Siły masowe
– działają na całą masę płynu, czyli na każdą cząstkę
i są z nią związane, wielkość sił jest proporcjonalna do masy
cieczy.
-siła ciężkości
- siła odśrodkowa
- siła bezwładności
Opad atmosferyczny – ogół ciekłych lub stałych produktów
kondensacji pary wodnej spadających z chmur na powierzchnię
Ziemi. Zaliczamy: deszcz, mżawkę, śniegm krupy, grad. Opad
który nie dociera do ziemi to Virga.
Dolina rzeczna
– wklęsła forma terenu o wydłużonym
kształcie otoczona ze wszystkich stron wzniesieniami i
wyraźnie wykształconym dnie, najczęściej powstała w wyniku
działalności rzek lub lodowców.
Pomiar opadu – wykonuje się na stacjach synoptycznych dwa razy
w ciągy dnia o godz 6 i 18 UTC, a na posterunkach
meteorologicznych i deszczowych raz dziennie o 6 UTC. Ilość
opadu odpowiada grubości warstwy wody, która wytworzyłaby się
na powierzchni poziomej gdyby woda nie parowała, nie wsiąkała i
nie spływała,
Elementy koryta rzecznego:
a) plosa – głębokie koryto pod stromym brzegiem wklęsłym
b) przerniały – płytkie odcinki, uformowane przez ruchome
ławice
c) odsypiska – fałdy boczne pomiędzy plosami
d) ławice – nagromadzenie rumowiska w części środkowej
koryta
e) meandry – powstają przy wzmożonej erozji bocznej brzegów
wklęsłych, wywołują powiększenie zakoli; proces ten w
konsekwencji prowadzi do powstania starorzeczy
Parcie hydrostatyczne
– siła z jaką ciecz będąca w spoczynku
oddziaływuje na ścianki i dno zbiornika na ciała zanurzone w
cieczy, na inna ciecz lub na wyodrębnione w niej powierzchnie.
Parcie jest wywołane przez siły masowe oraz siły powierzchniowe
Siły powierzchniowe
– to siły ciśnienia i siły tarcia lepkiego,
występujące pomiędzy sąsiednimi warstwami cieczy
Przebieg roczny opadów – wyraża kontynentalne cechy klimatu
określone wyraźnym maksimum letnim i minimum zimowym.
12. Ciśnienie hydrauliczne, rodzaje ciśnień
2. Metody obliczania warstwy opadu w zlewni.
Typy rzek:
a) ze względu na charakter środowiska
- górskie
- równinne
- jeziorne
- bagienne
- krasowe
b) ze względu na kierunek płynięcia wody
- konsekwentne
- subsekwentne
- obsekwentne
Rodzaje ciśnień:
a) atmosferyczne
b) bezwzględne
c) manometryczne
d) względne
a) metoda izohiet
b) metoda wielokątów równomiernego zadeszczenia
c) metoda siatki geograficznej
d) metoda hipsometryczna
e) metoda regionów opadowych
a) metoda izohiet (izohiety – linie łączące punkty o jednakowej
wysokości opadów), na plan zlewni nanosimy stacje opadowe i
pomierzone na nich wysokości opadów. Izohiety wykreśla się
poprzez interpolację między wartościami oparów, w nawiązaniu do
rzeźby terenu.
Ustala się wielkości pow. Zlewni między izohietami i przypisuje
im się opad będący średnią arytmetyczną wartości tych izohiet.
Średni opad to średnia ważona opadów pomiędzy izohietami, wagą
jest pow. cząstkowa zlewni.
b) metoda wielokątów równomiernego zadeszczenia –
poszczególne stacje łączy się między sobą pokrywając plan zlewni
siatką trójkątów. Symetralne boków trójkątów tworzą wielokąty
dla których położona wewnątrz stacja jest reprezentatywna.
Metoda ta jest stosowana w zlewniach nizinnych, mało
zróżnicowanych pod względem fizjograficznym. Opad średni jest
średnią ważoną, gdzie wagą jest pow. Poszczególnych wielokątów.
14. Parcie hydrostatyczne
Parcie hydrostatyczne
– siła z jaką ciecz będąca w spoczynku
oddziaływuje na ścianki i dno zbiornika, na ciała zanurzone w
cieczy, na inną ciecz lub na wyodrębnione w niej pow. Parcie jest
wywołane przez siły masowe oraz siły powierzchniowe.
7. Profil poprzeczny i podłużny koryta rzeki-
charakterystyka
Profil podłużny rzeki
– wykres obrazujący wysokość n.p.m.
poszczególnych odcinków koryta rzecznego, od źródeł do
dowolnego punktu doliny lub ujścia rzek, pomocny przy
obliczaniu spadku rzeki.
15. Wypór cieczy, pływanie ciał.
Wypór hydrostatyczny
- siła stanowiąca wypadkową naporów
hydrostatycznych działających na ciało częściowo lub całkowicie
zanurzone w cieczy. Wypór skierowany jest przeciwnie do siły
ciężkości, a jego wartość określa prawo Archimedesa. Zaczepiony
jest umownie w tzw. środku wyporu, który pokrywa się ze
środkiem masy wypartej cieczy. W przypadku statku lub jachtu
wypór w warunkach statycznych równa się wyporności.
System Hortona
– obecnie jest on powszechnie stosowany;
rzeki 1-rzędu to odcinki początkowe wszystkich rzek nie
mających jakichkolwiek stałych dopływów, rząd cieków
wzrasta do 2 poniżej połączenia cieków 1 rzędu połączenie
dwóch cieków n-rzędu tworzy ciek rzędu n+1.
3.Cykl hydrologiczny, bilans wodny.
Cykl hydrologiczny
- to naturalny obieg wody na Ziemi.
Obejmuje on procesy zachodzące w atmosferze, biosferze i w
litosferze. W cyklu hydrologicznym wyróżnia się obieg duży i
mały.
Do wody wyłączonej z obiegu zalicza się:
a) lodowce i pokrywy śnieżno-lodowe
b) wodę głębinową w jeziorach, morzach i oceanach
c) głębinowe wody podziemne
8. Stan wody, pomiar stanu
Pływanie ciał
, stan równowagi ciała stałego zanurzonego
częściowo (lub całkowicie) w płynie. Zgodnie z prawem
Archimedesa siła wyporu ciała równa jest P = gρV
c
, gdzie: g -
przyspieszenie ziemskie, ρ - gęstość płynu, V
c
- zanurzona objętość
ciała. Warunek pływania ma postać: P = m
c
g, gdzie m
c
- masa
zanurzonego ciała.
Stan wody
– jest to wzniesienie zwierciadła wody w cieku
ponad umowny poziom odniesienia.
Strefy stanów
– wyznacza się na podstawie rocznych stanów
charakterystycznych.
a) strefa stanów niskich
b) strefa stanów średnich
c) strefa stanów wysokich
d) stan ostrzegawczy
e) stan alarmowy
Ciało może pływać w danym płynie, gdy ρ≥m
c
/V, gdzie: V -
całkowita objętość ciała (pozostałe oznaczenia jw.). Równowagę
pływającego ciała określa położenie jego metacentrum.
Bilans wodny
– jest to zestawienie obiegu wody w przyrodzie na
poszczególnych obszarach, z rozróżnieniem na przychody i
rozchody. Mierzy się go, biorąc pod uwagę ilość opadów na danym
terenie, odpływ powierzchniowy i podziemny danego terenu,
parowanie. Wyróżniamy fazę lądową i oceaniczną cyklu
hydrologicznego.
16. Podstawowe definicje dotyczące ruchu cieczy.
Pomiary stanów wody –
stany wody są podstawową
charakterystyką hydrologiczną rzeki. Stany wody mierzy się za
pomocą wodowskazów. Miejsce prowadzenia pomiarów
stanów wody nazywa się posterunkiem wodowskazowym,
natomiast punkt na rzece w którym zainstalowany jest
wodowskaz nosi nazwę profilu wodowskazowego
a) wodowskazy łatowe
b)wodowskaz pływakowy
- Prędkość
– stosunek drogi poruszającej się cząstki wody do
czasu, w jakim tę drogę przebyła.
- Prędkość średnia
– nie jednej cząstki –prędkość całego
strumienia, wypadkowa wielu różnych prędkości
V
śr
= Q/A [m/s]
Q- objętość cieczy [m
3
/s]
A- przekrój poprzeczny strumienia [m
2
]
- Wielkość przepływu -
(jest związana z prędkością)
- Tor cząstki cieczy –
linia, jaką wyznacza poruszająca się w
przestrzeni pojedyncza cząstka cieczy.
- Linie prądu
– linia poprowadzona w polu prędkości styczna w
każdym punkcie wektora prędkości – linie prądu nie mogą się
krzyżować (pojęcie matematyczne).
- Struga cieczy
– pęk linii prądu o nieskończenie małym przekroju
poprzecznym (pojęcie fizyczne) przechodzących prostopadle przez
wszystkie punkty elementu pola dA
- Rurka prądu
– linie prądu przechodzące przez kontur pola dA,
tworzą pobocznicę strugi
- Strumień
–zbiór wszystkich strugm jakie przepływają przez
przekrój o wymiarach skończonych
4. Charakterystyka hydrograficzna zlewni (parametry zlewni)
a) powierzchnia zlewni (km2)
b) długość zlewni (km) długość doliny cieku głównego od jego
ujścia do działu wodnego w przedłużeniu odcinka źrógłowego
c) długość działu wodnego (km) – czyli obwód zlewni na
podstawie mapy topograficznej
d) szerokość zlewni (km) - max lub śr
e) wskaźnik symetryczności zlewni „Ks” – określa podział
dorzecza przez ciek wodny
9.Pomiary prędkości wody, pomiar przepływu
Pomiary prędkości wody
a) metody bezpośrednie
- metoda wolumetryczna – do pomiaru natężenia przepływu
w małych ciekach
- metoda chemiczna – gdy przepływ większy niż kilkanaście
m3/sek
- metoda przelewów cechowanych – określa grubość
warstwy wody, która przelewa się nad koroną przelewu
b) metody pośrednie
- metoda pływakowa – do badania rzek o ruchu wody
zbliżonym do laminarnego. Pływaki mierzą pow. Prędkość
wody.
- metoda młynkowa – punktowe pomiary prędkości wody za
pomocą młynka hydrometryczneg
5. Cieki wodne (rodzaje) - rzeki – klasyfikacja
Ciek wodny
– ogólne określenie wszelkiego rodzaju wód
powierzchniowych liniowych, płynących pod wpływem siły
ciężkości, płynące stale lub w ciągu dłuższych okresów w
wyżłobionych przez siebie łożyskach otwartych
Ze względu na wielkość oraz pochodzenie dzielimy:
a) naturalne
- rzeka
- strumień
- struga
- potok
b) sztuczne
- kanał wodny
- rów wodny
17.Równanie ciągłości strumienia cieczy
Ruch nazywamy ciągłym – jeśli rozważany obszar przepływu jest
całkowicie wypełniony cieczą.
Zgodnie z zasadą zachowania masy przez każdy przekrój
przepływa w jednostce czsau jednakowa ilość cieczy
Q
1
=Q
2
V
1śr
p
1
A
1
=V
2śr
p
2
A
2
Dla płynu nieściśliwego p
1
=p
2
Dla strumienia cieczy równanie ciągłości ruchu ma postać:
V
1śr
A
1
=V
2śr
A
2
=Q=const
Pomiary przepływów:
a) metody jednoparametrowa – pomiar jednej zmiennej funkcji
opisującej przepływ
b) metody wieloparametrowe – pomiar kilku zmiennych
(prędkość śr, pow przekroju hydrometrycznego)
W zależności od długości rzeki i wielkości dorzecza:
a) rzeki małe (100-200km)
b) rzeki średnie (200-500km)
c) rzeki duże (500-2500km)
d) rzeki wielkie (2500km<)
10. Podstawowe właściwości cieczy
20. Straty liniowe, straty miejscowe
a) gęstość cieczy- zależy od ciśnienia i temperatury m/v
b) ciężar objętościowy cieczy
c) lepkość cieczy
d) ściśliwość cieczy
e) rozszerzalność cieplna cieczy
f) napięcie powierzchniowe
g) włoskowatość
Ciecz doskonała – nieściśliwa, nielepka.
Straty liniowe
(na długości) wywołane „tarciem cieczy o ścianki
przewodu – są wprost proporcjonalne do długości przewodu
Biorąc pod uwagę ciągłość zasilenia
a) stałe
b) okresowe
c) sporadycznie wysychające
d) efemeryczne
Straty lokalne
(miejscowe) powstają w pewnych określonych
miejscach przewodu i wywołane są różnymi lokalnymi
przeszkodami, powodując zaburzenia w ruchu cieczy – ich
wielkość zależy od przeszkody.
[ Pobierz całość w formacie PDF ]